لوله های فولادی لوله های توخالی و طولانی هستند که برای اهداف مختلفی مورد استفاده قرار می گیرند. آنها با دو روش مجزا تولید می شوند که منجر به لوله جوش داده شده یا بدون درز می شود. در هر دو روش ، ابتدا فولاد خام به شکل شروع کارآمدتری ریخته می شود. سپس با کشش فولاد به داخل لوله بدون درز یا مجبور کردن لبه ها به داخل لوله و آب بندی آنها با جوش ، در داخل لوله ساخته می شود. اولین روش های تولید لوله های فولادی در اوایل دهه 1800 معرفی شد و آنها به طور پیوسته در فرآیندهای مدرن که امروزه از آنها استفاده می کنیم ، تکامل یافته اند. هر ساله میلیون ها تن لوله فولادی تولید می شود. تطبیق پذیری آن باعث می شود که بیشترین محصول مورد استفاده در صنعت فولاد باشد. لوله های فولادی در جاهای مختلفی یافت می شوند. از آنجا که آنها قوی هستند ، آنها برای حمل و نقل آب و گاز در سطح شهرها و شهرها از زیر زمین استفاده می شوند. آنها همچنین برای محافظت از سیم های برقی در ساخت و ساز به کار می روند. در حالی که لوله های فولادی قوی هستند ، اما می توانند سبک باشند. این امر آنها را برای استفاده در ساخت قاب دوچرخه مناسب می کند. مکان های دیگر که آنها به آنها ابزار پیدا می کنند در خودرو ، واحد تبرید ، سیستم های گرمایشی و لوله کشی ، پرچم ها ، لامپ های خیابانی و دارو برای نامگذاری چند مورد است. هزاران سال مردم از لوله ها استفاده کرده اند. شاید اولین استفاده توسط کشاورزان باستان بود که آب را از نهرها و رودخانه ها به مزارع خود هدایت می کرد. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که چینی ها از اواخر سال 2000 قبل از میلاد برای انتقال آب به مناطق مورد نظر ، از لوله نی استفاده کردند (Francis، 2009)
توسعه لوله های فولادی جوش داده شده امروزی را می توان به اوایل دهه 1800 ردیابی کرد. در سال 1815 ، ویلیام مرداک سیستم لامپهای سوزان زغال سنگ را اختراع کرد. برای جا افتادن کل شهر لندن با این چراغها ، مرداک با بشکه های مشکوک دور ریخت. وی برای انتقال گاز ذغال سنگ از این خط لوله مداوم استفاده کرد. هنگامی که سیستم روشنایی وی موفقیت آمیز شد ، تقاضای بیشتری برای لوله های فلزی طولانی ایجاد شد. برای تولید لوله های کافی برای پاسخگویی به این تقاضا ، انواع مخترعین در تلاشند تا مراحل تولید لوله های جدید را توسعه دهند.
