لوله های فولادی با دو روش متمایز تولید می شوند که در نهایت منجر به یک لوله قالب شده یا بدون درز می شوند. در هر دو روش، فولاد خام ابتدا به شکل شروع قابل اجراتر ریخته می شود. سپس با کشش فولاد به داخل یک لوله بدون درز یا مجبور کردن لبه ها به هم و آب بندی آن ها با یک قالب به داخل لوله ساخته می شود. اولین روش ها برای تولید لوله های فولادی در اوایل دهه ۱۸۰۰ معرفی شدند، و آن ها به طور پیوسته به فرایندهای مدرن امروزی تکامل یافته اند.
مقدار کربنی که فولاد حاوی آن است ویژگی آن را تعیین می کند. فولاد زمانی به عنوان فولاد کربن در نظر گرفته می شود که هیچ محتوای حداقلی برای کروم، کبالت، نیوبیوم، مولیبدن، نیکل، تیتانیوم، تنگستن، وانادیوم یا زیرکونیوم، یا هر عنصر دیگری اضافه شود تا اثر آلیاژی مورد نظر به دست آید؛ زمانی که حداقل مشخص شده برای مس بیش از 0.4٪; یا زمانی که حداکثر محتوای مشخص شده برای هر یک از عناصر زیر بیش از درصد اشاره کرد: منگنز 1.65٪، سیلیکون 0.6٪، مس 0.6٪. اکثریت فولاد تولید شده در سطح جهانی در رده فولاد کربن قرار می گیرد.
n عمومی، لوله های فولاد سیاه و لوله های فولاد کربنی تقریباً روش های مشابهی برای قالب گیری دارند. که در مورد welding عمومی است ، اما نه از برخی از برنامه های خاص مانند درجه حرارت بسیار سرد است. لوله فولاد سیاه است که واقعا یک مشخصات نیست بلکه یک اصطلاح عمومی استفاده می شود در درجه اول توسط لوله کش برای تشخیص لوله فولاد به طور منظم از لوله فولاد گالوانیزه.
لوله های فولادی سیاه از چند درجه آهن دکتایل یا انعطاف پذیر ریخته می شوند، در حالی که لوله های فولادی کربنی به طور کلی قالب دهی شده یا بدون درز هستند. لوله های فولادی سیاه برای کاربردهای زیرزمینی یا فرورفته و همچنین برای لوله ها و شاخه های جریان اصلی تحت اسیدها استفاده می شوند. همچنین استفاده از لوله ها و اتصالات چدن برای خطوط آب سرد شهرداری ۴" قطر و بالاتر رایج است. ریخته گری مرگ تجاری برای خطوط تحت سویه های انبساط، انقباضات، و لرزش نامناسب است مگر اینکه لوله بسیار سنگین باشد. برای بخار فوق گرم مناسب نیست یا برای دماهای بالای ۵۷۵ درجه F. لوله های چدن در کاربردهای زیرزمینی (مانند خطوط فاضلاب) معمولاً دارای انتهای زنگ و اسپیگوت هستند در حالی که لوله های در معرض معمولاً انتهای پهلو دارند.
