داربست که داربست یا صحنه سازی نیز نامیده می شود، ساختاری موقت است که برای حمایت از یک خدمه کار و مواد برای کمک به ساخت، نگهداری و تعمیر ساختمان ها، پل ها و تمام سازه های ساخته دست انسان دیگر به کار می رود. داربست ها به طور گسترده ای در محل برای دسترسی به ارتفاعات و مناطقی که در غیر این صورت سخت خواهد بود برای رسیدن به استفاده می شود. داربست ناامن این پتانسیل را دارد که منجر به مرگ یا آسیب جدی شود. داربست همچنین به صورت های اقتباسی برای قالب گیری و شور، صندلی گرانداستند، مراحل کنسرت، برج های دسترسی/مشاهده، غرفه های نمایشگاه، رمپ اسکی، نیم لوله و پروژه های هنری استفاده می شود.
پنج نوع اصلی داربست مورد استفاده در سراسر جهان امروز وجود دارد. این قطعات لوله و زوج (اتصالات) ، اجزای داربست سیستم مدولار پیش ساخته ، قاب H / نما داربست سیستم مدولار ، داربست الوار و داربست بامبو
داربست توسط شرکت های فردی با استانداردها و اندازه های وحشی متفاوت نصب شد. این روند توسط دانیل پالمر جونز و دیوید هنری جونز انقلابی در آن ایجاد شد. استانداردهای داربست روز مدرن، شیوه ها و فرایندها را می توان به این مردان و شرکت های آنها نسبت داد: شرکت کراوات داربست سریع با مسئولیت محدود، شرکت داربست لوله ای و داربست بریتانیای کبیر با مسئولیت محدود (SGB).
دیوید پالمر جونز ثبت اختراع "Scaffixer", دستگاه جفت به مراتب قوی تر از طناب که انقلابی در ساخت داربست. در سال ۱۹۱۳ شرکت او برای بازسازی کاخ باکینگهام سفارش داده شد و طی آن اسکافیکر او تبلیغات زیادی به دست آورد. پالمر-جونز این موضوع را با بهبود یافته "یونیورسال کوپلر" در سال ۱۹۱۹ دنبال کرد - این به زودی به جفت شدن استاندارد صنعت تبدیل شد و تا به امروز باقی مانده است.
پیشرفت های متالورژی در طول اوایل قرن بیستم شاهد معرفی لوله های آب فولادی لوله ای (به جای قطب های الوار) با ابعاد استاندارد شده بود که امکان تعویض صنعتی قطعات و بهبود پایداری ساختاری داربست را فراهم می کرد. استفاده از مهارهای مورب نیز به بهبود ثبات به ویژه بر روی ساختمان های بلند کمک کرد. اولین سیستم فریم توسط SGB در سال ۱۹۴۴ به بازار آورده شد و به طور گسترده ای برای بازسازی پس از جنگ مورد استفاده قرار گرفت.
پایه های خوب ضروری است. اغلب چارچوب داربست نیاز به بیش از صفحات پایه ساده با خیال راحت حمل و گسترش بار. داربست را می توان بدون صفحات پایه بر روی بتن یا سطوح سخت مشابه استفاده کرد، اگرچه صفحات پایه همیشه توصیه می شوند. برای سطوحی مانند پیاده رو یا صفحات پایه تارمک لازم است. برای سطوح نرم تر یا بیشتر شک تخته تنها باید مورد استفاده قرار گیرد، در زیر یک استاندارد تنها یک تخته باید حداقل 1000 سانتی متر مربع (160 در 2) بدون بعد کمتر از 220 میلی متر (8.7 در) ، ضخامت باید حداقل 35 میلی متر (1.4 در). برای داربست وظیفه سنگین تر بسیار قابل توجهی baulks مجموعه ای در بتن را می توان مورد نیاز است. در مراحل زمین ناهموار باید برای صفحات پایه برش داده شود، حداقل اندازه گام در حدود 450 میلی متر (18 در) توصیه می شود. یک سکوی کاری نیاز به برخی عناصر دیگر دارد تا در امان باشند. آنها باید از نزدیک سوار شوند، ریل و پنجه دو نگهبانی داشته و تخته ها را متوقف کنند. دسترسی امن و امن نیز باید فراهم شود.
