مردم هزاران سال از لوله ها استفاده کرده اند. شاید اولین استفاده توسط کشاورزان باستانی بود که آب را از جریانات و رودخانه ها به حوزه های خود منتقل می کردند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که چین در اوایل سال 2000 میلادی، لوله های قرمز که توسط تمدن های باستانی دیگر مورد استفاده قرار می گرفت، از لوله نره برای انتقال آب به مکان های مورد نظر استفاده می کردند. در طول قرن اول میلادی ، اولین لوله های سرب در اروپا ساخته شد. در کشورهای گرمسیری، لوله های بامبو برای انتقال آب مورد استفاده قرار گرفتند. آمریکایی های استعماری برای هدف مشابه از چوب استفاده می کردند. در سال 1652، اولین آبشار در بوستون ساخته شد با استفاده از سیاهههای مربوط به توخالی.
توسعه لوله های فولادی جوش داده شده امروزه می تواند به اوایل دهه 1800 رسیده باشد. در سال 1815، ویلیام مدوک یک سیستم لامپ زغال سنگ را اختراع کرد. برای این که تمام شهر لندن را با این چراغ ها در نظر بگیریم، موروبه با هم از بشکه ای از موشک های دور انداخته می شود. او از این خط لوله پیوسته برای انتقال گاز زغال استفاده کرد. هنگامی که سیستم نورپردازی آن موفق شد، تقاضای بیشتر برای لوله های فلزی طولانی ایجاد شد. برای تولید لوله های کافی برای پاسخگویی به این تقاضا، انواع مخترعان در تلاش برای توسعه فرایندهای ساخت لوله های جدید هستند.
یک روش پیشگام قابل توجه برای تولید لوله های فلزی به سرعت و ارزان بود که توسط جیمز راسل در سال 1824 ثبت شد. در روش خود، لوله ها با لبه های مخلوط یک نوار آهن مسطح به هم متصل شدند. این فلز برای اولین بار گرم شد تا آنکه قابل خوابیده بود. با استفاده از یک چکش قطره، لبه ها با هم جمع شده و جوش داده می شوند. لوله با عبور آن از طریق یک شیار و نورد کار پایان یافت.
روش راسل برای مدت طولانی مورد استفاده قرار نگرفت، زیرا در سال بعد، کمالیوس وایت هام یک روش بهتر برای ساخت لوله های فلزی ایجاد کرد. این فرآیند، به نام فرایند مفتول جوش، اساس روند فعلی لوله ما است. در روش خود، ورقه های نازک آهن گرم و از طریق یک سوراخ مخروطی شکل کشیدند. همانطور که فلز از طریق باز شد، لبه های آن پیچ خورده و شکل لوله ایجاد می کند. دو پایان به هم متصل شده اند تا لوله را به پایان برسانند. اولین کارخانه تولیدی برای استفاده از این روند در ایالات متحده در سال 1832 در فیلادلفیا افتتاح شد.
به تدریج پیشرفت در روش Whitehouse ساخته شد. یکی از مهمترین نوآوری ها توسط جان مون در سال 1911 معرفی شد. او روش فرایندی مستمر را در نظر گرفت که در آن یک کارخانه تولید می تواند لوله را در جریان بی پایان تولید کند. او ماشین آلات را برای این هدف خاص ساخته است و بسیاری از امکانات تولید لوله آن را تصویب کرده است.
در حالی که فرآیندهای لوله جوش داده شده در حال توسعه بود، نیاز به لوله های فلزی بدون درز موجب شد. لوله های بدون درز آنهایی هستند که یک جوش داده شده ندارند. آنها ابتدا توسط حفاری سوراخ از طریق یک سیلندر جامد ساخته شده است. این روش در اواخر دهه 1800 توسعه یافت. این نوع لوله ها برای فریم های دوچرخه ای مناسب بودند زیرا آنها دارای دیوارهای نازک، سبک وزن هستند اما قوی هستند. در سال 1895، اولین کارخانه تولید لوله های بدون درز ساخته شد. همانطور که تولید دوچرخه به راه تولید خودرو متکی بود، لوله های بدون درز برای خطوط بنزین و روغن نیز مورد نیاز بود. این تقاضا حتی بیشتر شد، زیرا ذخایر نفتی بزرگتر یافت شد.
در اوایل سال 1840، کارگران آهنگران می توانستند لوله های بدون درز را تولید کنند. در یک روش، یک سوراخ از طریق یک فلز جامد، بیل گرد ساخته شد. سپس شمش ها گرم و از طریق یک سری از میله ها کشیدند که طول آن را به شکل لوله ای کشیدند. این روش ناکارآمد بود زیرا حفاری سوراخ در مرکز دشوار بود. این باعث شد که یک لوله ناهموار با یک طرف ضخیم تر از دیگری باشد. در سال 1888 یک روش بهبود یافته ثبت اختراع شد. در این فرآیند، جامد بریل در اطراف هسته آجری آتش سوزانده شده بود. وقتی که سرد شد، آجر حذف شد و یک سوراخ در وسط قرار گرفت. از آن زمان تکنیک های غلتکی جدید این روش ها را جایگزین کرده اند.
ادامه مطلب: http://www.madehow.com/Volume-5/Steel-Pipe.html#ixzz5aZ4rzMys
