هر دو روش ERW و تولید لوله های فولادی بدون درز برای دهه ها مورد استفاده قرار گرفته اند. با گذشت زمان، روش های مورد استفاده برای تولید هر کدام پیشرفت کرده است. پس کدام بهتر است؟
تولید لوله های جوشی
لوله جوش داده شده به صورت یک نوار فولادی دراز و پیچیده به نام اسکلپ شروع می شود. اسکله به طول مورد نظر بریده می شود و در نتیجه یک ورق مستطیلی مسطح ایجاد می شود. عرض انتهای کوتاهتر آن ورق به محیط بیرونی لوله تبدیل میشود، مقداری که میتوان برای محاسبه قطر خارجی نهایی آن استفاده کرد.
ورق های مستطیل شکل از طریق یک دستگاه نورد تغذیه می شوند که اضلاع بلندتر را به سمت بالا به سمت بالا می پیچد و یک استوانه را تشکیل می دهد. در فرآیند ERW، جریان الکتریکی با فرکانس بالا بین لبه ها عبور می کند و باعث ذوب و جوش خوردن آنها می شود.
مزیت لوله ERW این است که از فلزات همجوشی استفاده نمی شود و درز جوش دیده نمی شود یا احساس نمی شود. این با جوشکاری زیرپودری دوبل (DSAW) مخالف است، که یک مهره جوش آشکار را بر جای می گذارد که بسته به کاربرد باید حذف شود.
تکنیک های تولید لوله های جوش داده شده در طول سال ها بهبود یافته است. شاید مهم ترین پیشرفت، تغییر جریان های الکتریکی با فرکانس بالا برای جوشکاری بوده است. قبل از دهه 1970 از جریان فرکانس پایین استفاده می شد. درزهای جوش تولید شده از ERW با فرکانس پایین بیشتر در معرض خوردگی و شکست درز بودند.
اکثر انواع لوله های جوش داده شده پس از ساخت نیاز به عملیات حرارتی دارند.
تولید لوله بدون درز
لوله کشی بدون درز به صورت یک قطعه استوانه ای جامد از فولاد به نام بیلت شروع می شود. در حالی که هنوز گرم است، بیلت ها با سنبه از وسط سوراخ می شوند. مرحله بعدی غلتاندن و کشش بیلت توخالی است. بیلت دقیقاً رول شده و کشیده می شود تا به طول، قطر و ضخامت دیواره مطابق با سفارش مشتری برسد.
برخی از انواع لوله های بدون درز در حین تولید سخت می شوند، بنابراین عملیات حرارتی پس از ساخت مورد نیاز نیست. برخی دیگر نیاز به عملیات حرارتی دارند. با مشخصات نوع لوله بدون درز مورد نظر خود مشورت کنید تا بدانید که آیا به عملیات حرارتی نیاز دارد یا خیر.
دیدگاه های تاریخی و موارد استفاده برای لوله های فولادی بدون درز در مقابل جوش داده شده
ERW و لولههای فولادی بدون درز امروزه عمدتاً به دلیل برداشتهای تاریخی به عنوان جایگزین وجود دارند.
به طور کلی، لوله های جوش داده شده ذاتا ضعیف تر در نظر گرفته می شوند زیرا شامل یک درز جوش هستند. لوله بدون درز فاقد این نقص ساختاری بود و ایمن تر در نظر گرفته شد. در حالی که درست است که لوله های جوش داده شده دارای درزهایی هستند که از لحاظ نظری آن را ضعیف تر می کند، تکنیک های تولید و رژیم های تضمین کیفیت هر کدام تا حدی بهبود یافته اند که لوله های جوش داده شده زمانی که از تلورانس های آن فراتر نمی رود، به همان اندازه که می خواهید عمل کند. در حالی که مزیت ظاهری واضح است، انتقاد از لوله کشی بدون درز این است که فرآیند نورد و کشش باعث ایجاد ضخامت دیواره ناسازگار در مقایسه با ضخامت دقیق تر ورق های فولادی برای جوشکاری می شود.
استانداردهای صنعتی که بر ساخت و مشخصات ERW و لوله های فولادی بدون درز حاکم هستند، هنوز هم این تصورات را منعکس می کنند. برای مثال، لوله کشی بدون درز برای بسیاری از کاربردهای فشار بالا و دمای بالا در آمپر روغن&مورد نیاز است. گاز، تولید برق و صنایع داروسازی. لولههای جوشی (که معمولاً ارزانتر تولید میشوند و بهطور گستردهتر در دسترس هستند) در تمام صنایع تا زمانی که دما، فشار و سایر متغیرهای سرویس از پارامترهای ذکر شده در استاندارد قابل اجرا تجاوز نکنند، مشخص میشوند.
در کاربردهای ساختاری، هیچ تفاوتی در عملکرد بین ERW و لوله فولادی بدون درز وجود ندارد. در حالی که این دو را میتوان به جای یکدیگر مشخص کرد، زمانی که لولههای جوشی ارزانتر به همان اندازه خوب کار میکنند، منطقی نیست که بدون درز را مشخص کنیم.
