توسعه لوله های فولادی سیاه

روش وایتهاوس در سال 1911 توسط جان مون بهبود یافت. تکنیک او به تولیدکنندگان اجازه داد تا جریانهای پیوسته ای از لوله ها را ایجاد کنند. او ماشین آلاتی ساخت که از تکنیک او استفاده می کرد و بسیاری از کارخانه های تولیدی از آن استفاده کردند. سپس نیاز به لوله های فلزی بدون درز ایجاد شد. لوله بدون درز در ابتدا با حفر سوراخ در مرکز استوانه شکل گرفت. با این حال ، حفر سوراخ ها با دقت لازم برای اطمینان از یکنواختی در ضخامت دیوار دشوار بود. پیشرفت 1888 با ریختن شمش در اطراف هسته آجری مقاوم در برابر آتش ، باعث افزایش کارایی شد. پس از سرد شدن ، آجر برداشته شد و یک سوراخ در وسط آن باقی ماند.